TOMASZ PIERZCHAŁA – 3 wiersze

a

< >

pracuje bez wolnego i przerwy na obiad <…> na farmie minotaurów pleców
w fabryce kłębków (posmarowane żywicą by nie zaplątać nici) zakrętów
ślepych zaułków (lata tyłem na przód)           (poruszać się według reguł prawej
lewej ręki?) jako płyn hamulcowy sputnik statysta szczeciny na wypalonej portierni

pochodnia skamienienia myślącej skóry nozdrza w ziemi wartownik

pulsacji

topola z projektora szalupa przycumowana do skrzydła samolotu wąż strażacki
w domu (powietrze przepełnione           nowymi obiektami) tam gdzie urodziłeś się na
wizji dzwon (ani brzydoty ani piękna) <…>  w nieskończonych polach światła
nie słuchaj żadnych polujących na sadzę na gładkość na wyciągniętą do przodu
rękę <…> sprawdź (nie zaczepiając           włosami o wodorosty) mój puls          

potrzymaj

dłużej           zwierciadło obok mych ust nie śpiesz się zakopywać wycedziła
(i pokazuje) woda moniaki z dna oblicza cięciwy           pragnienia twarze z dna monet
strzał zapalających           dźwięków  (tryb uśpienia post-boga) <…> pierwszy raz tak          

blisko

 

motion capture

                                                                                         mądra odzież puste plastry miodu koron
                                                                      liczniki na ciele z korzeni galopu bez nagich mieczy
                                             druga skóra przed przechwyceniem ruchu zjednoczonych gwiazd
                                                                                zbyt szybka stacjonarna bieżnia na cmentarzu
                                                                                                wypaczonym przez bombowce

książka nie ma pierwszych i ostatnich stron hamaków blasków

                                                                               królowie z szachownicy w otworach wulkanów
                                                                                    dzioby stukają w okienko kiosku z gazetami
                                                              w śpiący asfalt (czasami twarze na zdjęciach z pikselami
                                                   przypominają ziarna) w przejażdżkę w burzę w radioodbiornik
                                                               rozciągnięte płatki uszu (ktoś zwiększył głośność śmierci
                                                                    ołówkowego wiórka) w przybrzeżne stada (opalenizna
                                                         nie czepia się embrionów horyzontu który odszedł) w szyjkę

butelkowej poczty rozkładanych tankowców

                                                                          na wszystkich żaglach przezwyciężenie ryzyka
                                         brokawa według scenariusza tych co przedstawiają ośmiornice rutyny
                                                          wspinaczka z miodem w kieszeniach zacieśniła się solą
                                                                                    przysypano sadło przyszłości <…> szklane
                                                                oko zatoczyło się pod szafę niebieskiego ekranu (i patrzy
                                                                             lawą) każdy pyłek – sygnał z kosmosu szczelin

każde źdźbło trawy o różnym wzroście

 

dopóki radiolarie

                              (już  przywykły    do  wzrostu  człowieka    do  mowy)  uczą  się
roli czekana (w nowej sztuce – gra  na  poważnie zapora stawia sprawę na ostrzu
noża pytając o sens tycia)           dopóki gorące ręce  nie wychodzą  z głowy drogi 

komety  kły unosi piedestały zielony pływ dzienniki kila organy  płciowe  historii
pod kątem  prostym  para mimika  prędkości  światła          dopóki ziarenka jabłek

pakują walizki  nad dziewicze  morze (płetwy na obcasach krem do opalania pery-
skop kostiumy kąpielowe skarbonka  trzepaczka  nadmuchiwany  partner  okulary
od  domu klucze od słońca)           dopóki trwa ziemniaczany bunt (cóż  nie  jesteś-
my tylko  bulwami pure i  frytkami  pierogami źródłem  skrobi  lecz  mamy i kwiaty
i prawo nie być częścią systemu ucisku)          dopóki strażnicy wszystkiego śpią w

objęciach  ze swymi ipadami  z pilotami  ze swymi  ślinami  swymi lepkimi fanta-
zjami  o   ślicznotkach  nowych   pozycjach  pełnych  tacach          kraty wyłamane
(piłki  skrywały  się  w  chlebie)   droga  wolna  –  żuraw  niedźwiedzica  gołąb  lis 
jaszczurka     gończe psy   orzeł     wychodzą    ze  swych  klatek  na          wolność


Tomasz Pierzchała

Poeta, tłumacz. Zajmuje się współczesną polską, rosyjską, ukraińską oraz anglojęzyczną poezją i małą prozą. (https://tompierzchala.wordpress.com/). Autor m.in. antologii polskiej współczesnej poezji Cały w słońcu (http://soloneba.com/covered-in-the-sun-polish-poetry-anthology/), wyboru wierszy Edwarda Pasewicza w tłumaczeniu (http://literratura.org/poetry/2436-edvard-pasevich-net-mery-v-nazvaniyah.html, http://soloneba.com/edward-pasewicz-wiersze-wybrane/). Zajął II miejsce w XXIV edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Rafała Wojaczka (Mikołów 2016 r.). Dwukrotnie wyróżniony i nominowany do Nagrody Głównej Ogólnopolskiego Konkurs Poetyckiego im. Jacka Bierezina (2016 i 2017). Przekłady i wiersze w czasopismach i projektach literackich (m.in. „Arterie”, „Inter-”, „Die Piard”, „lyrilkline”, „Four Centuries”, „Translit”, „Lystok” i in.). Działa między Świdnicą a Lwowem.

Reklamy